Confrontatie voor Pasen

In de Stille Week vooraf aan Pasen, praten we over de kruisiging van Jezus. Hij stierf voor onze zonden. Zo vertellen we dat in de kerk.

We kijken naar een kruis, een symbool, een martelwerktuig uit de Romeinse tijd. Een marteldood, voorbehouden aan vreemdelingen en boeven die niet tot de Romeinse bevolking behoorden.

Het kruisigingsverhaal is er een van onderdrukkers en wreedaards. In dit verhaal is Jezus de boef, de vreemdeling die dood moet. Maar omdat hij Godskind en Mensenkind was, werd hij weer levend nadat hij was gestorven aan het kruis. Dat is het verhaal. En dat vertellen en geloven we op allerlei manieren, in kerken over de hele wereld.

Hoe breng je dit verhaal naar jezelf en het heden? Toch niet door te verwijzen naar de agressors en oorlogsslachtoffers van deze tijd. Ook niet door te verwijzen naar degenen die het nieuws domineren. Nee, namen en landen noemen is niet verstandig. Je vervreemdt er mensen mee, want elk verhaal en elke oorlog heeft twee kanten. Slachtoffers aan beide zijden. Misdaden aan beide zijden.
Je plaatst jezelf buiten het verhaal als je verwijst naar Verweggistan. Het is goedkoop scoren om met je vinger te wijzen naar mensen die je niet eens kent, maar alleen uit het nieuws.

Het is beter om jezelf vragen te stellen over wat er aan Pasen vooraf gaat in je eigen leven.
De onderdrukker, ben ik dat niet zelf? Ben ik het niet, die wreedheden begaat?

Zie ik mensen niet staan? Oordeel ik over anderen?
Ga ik lekker door met het vervuilen van het milieu, de schepping? Ga ik door met slachtoffers maken? Zou ik die leugenaar zijn? Ben ik de degene die mishandelt en respectloos is naar anderen? En narcist, dat ben ik vast ook. Herken je jezelf hierin niet? Dat is kras! 

Nee, niet invullen voor een vreemde mogendheid. Daar vieren ze ook Pasen. En ook niet invullen voor je buurman. Die viert namelijk ook Pasen.
Vul het maar in voor jezelf. Jij. Concreet.

Daarna zouden we ons ongemakkelijk moeten gaan voelen. Het begin van schaamte. Het besef voelen opkomen dat ik zelf de dader ben. Dat het passieverhaal, de kruisiging en het offer van Jezus werkelijk op onszelf slaat. Wij zijn diegenen die riepen: Kruisigt hem! Wij hebben gedobbeld om zijn kleren. Ik heb die doornenkroon op zijn hoofd gedrukt.

Waarom gaan we op Witte Donderdag en Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, de hele stille week naar de kerk? Omdat ik als dader langzaamaan kan gaan beseffen dat er een uitweg is. Daarvoor lezen en beleven we dit verhaal, deze symbolen en houden we de stilte en reflectie.

Noem het vergeving. Noem het genade. Noem het de kans om opnieuw te beginnen. Jezelf te worden. Klaar om te werken aan een betere wereld. In de kerk noemen we het Opstanding en Pasen.

In mijn eigen onhandige woorden ben ik deel van dit verhaal.
Jij ook. Als je wilt.

Fijne Pasen en een beter daarna,

De Kerkganger